Mijn eigen verhaal

Mijn lievelingstante Leida overleed in 2013. Ik voelde voor het eerst in mijn leven dat je letterlijk pijn kunt hebben als je een dierbaar iemand verliest. Het voelde alsof er een stukje van mezelf weg was. Ze kreeg als peuter kinderverlamming en bracht de rest van haar leven door met lichamelijke problemen. Ondanks dat was zij voor mij als een moeder: ze zorgde voor mij en ik later ook voor haar. Toen ze overleed, was ik drie jaar bezig in het uitvaartvak. Het stond buiten kijf dat ik haar afscheid zou verzorgen. Maar tante Leida had haar lichaam ter beschikking gesteld aan de wetenschap, want ze wilde iets teruggeven aan de maatschappij na haar dood. Dus het werd een uitvaart zonder lichaam. We richtten een prachtige plek in een kapel in met haar foto en haar lievelingsbloemen (orchideeën), en te horen was haar lievelingsmuziek (ballet). Het was zo’n fijne dag dat ik haar had gegund dat ze er zelf bij was geweest. En zo moet het zijn, vind ik. Het hoeft niet met grote toeters en bellen (maar het kan wel!); zolang je dicht bij jezelf blijft, is het afscheid persoonlijk. Lees hier meer over mijn werkwijze.